at 10.30 a.m. the klein-zundert
church empties and away drive
self-contented shaved faces
in washed cars and sunday clothes.
as I walk to zundert, the old road town
with the snackbar already open
the bank closed and my mind
in between
open and closed
food and money.
Lees de rest van dit onderwerp »
Cluster schrijft door aan zijn Odyssee
Bij grote gebeurtenissen rijst snel de vraag waar jij was toen het gebeurde. Toen Bergkamp de 2-1 tegen Argentinië maakte, zat ik met vriendjes bij Maarten van Ginneken thuis en gingen we daarna losgeslagen de straten van Klein-Zundert op. En toen twee losgeslagen vliegtuigen in het wereldhandelscentrum in Nieuw York beukten, bracht ik folders rond. Ik was vijftien en fietste over de lange Stuivezandseweg en beukte tegen de wind. En toen de Suzuki Swift via een lange weg een vruchteloze aanslag op het koningshuis pleegde, zat ik hier te schrijven en zou ik het nieuws pas twee dagen later vernemen. En toen ik het nieuws vernam dat de Moer via nacompetitie naar de tweede klasse promoveerde, stond ik op Pinkpop te luisteren naar een vrouw waarop ik verliefd was. Of het Anouk of Amy was weet ik niet meer, maar dat doet er verder ook niet toe. Ik ging uit mijn dak door het besluitende sms’je van de meest talentvolle schrijver van de Moer, die in Dongen stond te kijken. Hup Moer!
gebogen naar de grond
de basis van groei
in het seizoen van de mond
zie ik af.
de functionele beul
schalt zijn klanken en ronken
van ‘t geluid van de aarde
in mijn ziel bezonken
de regen, zij het voor even,
houdt het vergankelijke in leven
en wast mijn behoeften
van hard naar puur
geslagen tot geknield
stomp ik de schop dieper
in de mentale grond,
hard als een muur.
als idyllisch aanschouwd
door een passerende fietser
is het keurige land
opgedeeld in rij
ik buig en vervloek
datzelfde zwarte zand,
onbeschroomd
wat ben je godvergeten lelijk van dichtbij
Veegde het geil op haar linkerbil. Met haar hoofd in het kussen spinde zij nog wat na. Rolde van haar af en viel in slaap. Werd wakker en ‘t bed was leeg, kleedde me aan. Zij zat in de woonkamer, een goed boek in haar handen, een borrel op het kleine tafeltje. Glimlach. Zoende haar zachtjes, het prikkelde mijn droge lippen. Rolde een sigaret en dacht dat ik nooit zo gelukkig was geweest. Waarom ook schrijven?
Vanmiddag zag ik een jongetje aan het water. Zijn fiets stond op het hoge fietspad, hijzelf stond lager in het gemaaide gras wat te prutsen met zijn hengel. Hij was totaal geconcentreerd op zijn visgerei. Dat wat in zijn handen lag was zijn hele wereld. Hij merkte het voorbijrazende verkeer niet op, keek niet naar de stoffige bouwputten iets verderop. Al wat hij wilde was zijn hengel fiksen om uiteindelijk vis te vangen. Later thuis bij het eten zou zijn moeder vragen hoeveel hij gevangen had, en hij zou het vertellen en de moeder zou hem een aai over zijn bol geven. De volgende dag zou hij na schooltijd weer gaan, op dezelfde plek of iets stroomafwaarts, om meer te vangen.
soms denk ik een standpunt te hebben
standvastig en daarom toekomstgericht
zeker en daarom vertrouwenscheppend
maar ik ben te controversieel
er zijn teveel stemmen
en als ik kies, dan verdrukt dat enkele dominante
maar toekomstloze standpunt te veel
ik ben aan de sukkel met mijn gevoelens
en het ene heerst en zal besluiten,
maar het andere dat zwaar weegt kan niets overbrengen
Lees de rest van dit onderwerp »
mijn vingers ruiken
naar frikandel speciaal
en naar bier
en sigaretten
mijn mond ruikt bij
uitblazen ongeveer
hetzelfde
heb gevoetbald en verloren
kampioenschap vergeten
daarna bier gedronken
en gebiljart (twiep en ik
waren het eerst bij de 50
maar maakten geen driebander
om te winnen)
en gerookt
en een frikandel speciaal gegeten
vraag me af waarom mensen
zo interessant kunnen doen over
causaal verband
vooral als iemand anders
die term niet begrijpt
een weekend in ‘t afgezonderde zundert
regen en foxtrot, whisky en kleingeld
felle belettering ontstijgt ‘t grijze dorp
ze danst
vol en leeg naar huis rond een uur of zes
met kater naar ‘t sportpark, langs de beek
‘n fiets 90 graden om een hekwerk
iets blijft steken in de kant en kan ‘t
niet veranderen
onder me geen zand maar grind
stop en kijk om, kokhals en tuf ontbijt
stenen hoofd hangend op slappe benen
kom bij de kantine, men herkent en lacht
ga zitten
drink koffie, mis haar dans en voel de blues
voetbal, douche, bier, de kantine sluit
twee kroegen, een frietje bij jochems
vertrouwde tong en ik neem de bus
hij verbindt
me later weer met hier.
let’s swim down the melting road, to distant desolate cities and
instant illegible towns, bounded by nothing and waiting for a bend
among strangers and local beer, while destructing a car
scraping the red dust and the liquefied tar
nails get weary and start to disappear, but passed physical emotion
we will grow together over the hill, faraway from the so-called ocean
to reconsider and reappear, not able to decipher intention,
no promises, just sit down in the sand, no mansion
sand, sad old country music, sighing communist smokes and missing
overlooking youth’s garden, eternally green, safe and tender kissing
maybe we will always be strangers or fools for each other,
but our utter strong love won’t bother
we could swim across the water, crying freedom and deeply mourning
about the seaweed and the fishes which are at the opposite of thronging
but we should stay, enjoying tooth-brushing, for this land is too implacable,
head to head, yes, for this hard heartland is too irreplaceable
next town is comparable to priors, while brushing we are teeth to teeth
smiling in the glancing mirror, smooth liver streaks, nothing left to beat
bed stands alone amid four walls, attached to one side,
both feeling romantic drama, both same sight.
Een najaarsmiddag, mistroostig, eind vorige eeuw, Molenstraat, de Roskam. Een oude man klimt uit de cabine van zijn vrachtwagen. Hij klopt zijn vale pet uit, ordent zijn afgezakte kloffie en fronst zijn gerimpelde gezicht in de zon tot het een vriendelijke en serieuze blik vertoont. ’t Hoge portier wordt dichtgegooid en de man stapt de stoep op. Het kenteken is onleesbaar. De rook van een sigaret singelt.
Ter hoogte van de Heerdgang loop jij parallel aan de chauffeur aan de overzijde van de verstopte straat en ziet hem vertrouwd kijken, juist of hij steeds meer herkent. Met stille bevestiging en enige afkeur beziet hij het straatbeeld van Zundert. Hij kijkt regelmatig om. Wat zoekt hij? Wat doet hij hier?
Hij kijkt naar de grond en schudt zijn hoofd, zwaait met zijn documententasje. Misschien is hij hier geboren en lang niet geweest, misschien ziet hij zijn oude vertrouwde structuren, misschien heeft hij hier ooit een hartstochtelijke vrouw ontmoet, misschien is er de laatste veertig jaar niets veranderd, misschien wil hij hier komen sterven. Jij weet het niet.
the factory had closed down and we lost our labour
needed to pack my bags and head back to hometown
the eve of living memories of the remote, left harbour
place of innocence, tunes and struggle,
well, it used to be Hopetown
while driving through the cultivated and exploited countryside
my hands started to tremble, tears rolled beside my nose
driver smiled vaguely in utter emotion, but I simply cried
town nearing, sky red and starting to glow
everyone getting so close
after arrival I reconsidered town’s prior safe port
but all I found were bricks, rusty cages and sea of heartbreak
in the local bar were people, narrow-minded and brief or short
couldn’t lift me to where I wanted to be,
and I even tried to fake
to be like them.
