‘n Blauw weekend

John rijdt me het township Ikageng in. Zaterdagnacht. Ergens, een grote openbare ruimte, dof rood grint, een tankstation, een shabeen met belettering van Castle Lager. Die plek is ons doel. Om ons heen een schil van krotjes en vage gevoelens.
Voordat ik mijn deur open om uit te stappen vertelt John me dat ik bij koste wat kost binnen twee meter moet blijven. Dat er van alles kan en zal gebeuren. Dat ik me ook geen zorgen hoef te maken. Dat hij eerst uitstapt. Dat hij voor alles zal zorgen. ‘Hulle sal vreemd opkyk. Jy’s miskien die eerste blanke in daardie shabeen’, wijst hij richting de pub. ‘Maar als sal reg kom’, besluit hij. We stappen uit en de spanning is running through my veins. Moet pissen.

Die pad

daar’s ‘n pad tusse potchefstroom en ventersdorp
dié is lank en van teer en dié druk jou oor die vlakte van
die hoëveld. lyk oneindig van rooi stof en dof blare
koeie kyk nie en ook karre ry blind deur

begin in potch en ry verby ‘n petrolstasie, rekenaarwinkel en supermarkt in ‘n bree straat,
pad draai, as drywer linkshou vir die industrial en township, regshou vir die noorde
ons hou regs, met babelaas en hartseer.
by potchefstroom lê ‘n militêre basis, hulle skiet oorkant toe, beteken jy moet vinnig ry
by ventersdorp moet jy ook vinnig ry, want hulle skiet, maar daar’s geen basis nie

die tussetyd word gevul met die rugbyspan en ‘n grap oor minister zuma
ons bestierder sê dankie vir iemand die homself verby hê laat steek.
dis net tweebaans en
die radio sing oor ‘n ou ryperd, dat hulle tesame oor die pad deur die lewesbane ry.
ek sit agter en ek dink die bane is gelê maar die teer sal darem nooit verteer nie

in ventersdorp hou ons aan vir ‘n slukkie coke
en ons kyk gougou in die dorpjie
sien die oue verskille tusse die mense
ek dink slegs aan slap konvensie en darem die gewens eindeloosheid,
maar daar’s niks waaroor ek seker is nie.

die volgende dag is ons tru
in potchefstroom daar’s ‘n donker
ysterspoor, dié sny die stad in twee
onthou darem die strak kontoere
van haar gesig en haar los haar
want dié trein ry deur en
jy sal miskien alleen wees.

i guess i’m a drama writer

let’s swim down the melting road, to distant desolate cities and
instant illegible towns, bounded by nothing and waiting for a bend
among strangers and local beer, while destructing a car
scraping the red dust and the liquefied tar

nails get weary and start to disappear, but passed physical emotion
we will grow together over the hill, faraway from the so-called ocean
to reconsider and reappear, not able to decipher intention,
no promises, just sit down in the sand, no mansion

sand, sad old country music, sighing communist smokes and missing
overlooking youth’s garden, eternally green, safe and tender kissing
maybe we will always be strangers or fools for each other,
but our utter strong love won’t bother

we could swim across the water, crying freedom and deeply mourning
about the seaweed and the fishes which are at the opposite of thronging
but we should stay, enjoying tooth-brushing, for this land is too implacable,
head to head, yes, for this hard heartland is too irreplaceable

next town is comparable to priors, while brushing we are teeth to teeth
smiling in the glancing mirror, smooth liver streaks, nothing left to beat
bed stands alone amid four walls, attached to one side,
both feeling romantic drama, both same sight.

Suid Afrika versus Baksteenbuurt

[ ek mis die grondpad naby Potch, ek mis die gevoel van eindeloosheid in die heuwels van die Vrystaat, ek mis die intense moment dat ek rooi stof uit my hande het laat loop by Marico, ek mis die ysterspoor na Die Aar, ek mis die kleurlinge in die Kaap, ek mis die township Ikageng, ek mis Breestraat in Johannesburg, ek mis Ubuntu. Ek is terug in my eie land, waar ek lief vir was maar nou nie meer lief vir is nie. Suid Afrika, ek droom van jou as ek rondry, as ek soms van die stad wil vergeet. Vanaand voel ek hartseer, het ek vannag miskien verby jou gery? My land, dit maak nie saak nie wat ek sien of hoor, ek dink aan jou. Bly nog ’n rukkie asseblief. ]

De Bredase Baksteenbuurt leeft zijn eigen leven, separaat van andere levens, los van de stad. Mensen werken in de gestroomlijnde en geplaveide vlakte en op industrieterreinen, maar wonen en eten en leven en neuken tussen de baksteen. Granpréplein is een centrum voor haar inwoners, en gelijk aan het vertrek van haar winkels staat het verval van haar mensen. Gekliefde koppen in de supermarkt, kabaalmakende koters buiten. Vermoeide mannen rijden in installatiebusjes hard voorbij en schoffies hangen op fietsen of racen op quads. Vrouwen lopen in oude losse jurkjes voorbij, met slippers, hond en sigaret, bellen en lachen, tegelijkertijd lonkend naar jongemannen. Zo’n lonk geeft de man moed. Hier is geen degelijkheid of fatsoen of het jezelf anders voordoen zoals de stad of een dorp dat kent, hier heerst gemoedelijkheid, een kan-me-niet-schelen-mentaliteit, een opzwepende sekssfeer, hier hoor je het constante hoge geluid van oude Puch-brommers. Hier wordt de telefooncel nog gebruikt.

Future reflection

At night, after half a bottle of red wine, you sometimes contemplate life’s a video recorder. I still don’t know why, but as a result of your perpetual convincement I’m used to feel satisfied about it. The glance in your eyes combined with the words ‘recording’, ‘playing’, ‘erasing’ and ‘recording again’ just make me to.

There had been a time we lived in different cities at the northern continent, both studying, travelling around, taking time to be together, to think and write. After a sudden and impulsive act however we have been living down south for some years already. What had started with fondness for this particular country and a hasty visit to it quickly turned into a stay, a passion, a shared love, assisted by a lot of ethical engagement.

Ek dink aan Potchefstroom

Ek het gewag vir inspirasie en geluk in my skrywe, maar tot nou is Afrikaans bietjie moeilik vir my. Dit vra baie inspanning vir ’n –soos mens daar ons noem– Kaaskop. In 2007 was ek in Potchefstroom, ’n stad gestig deur Voortrekkers in 1838, waar Afrikaans nou in 2008 nog taal nommer één is en werklik sal bly, maar ek het in my tyd daar dié taal amper geleer. Die eerste keer dat ek by die plaaslike SuperSpar aangekom het, het mens vir my gevra om ’n “sakkie”. Ek het glad nie verstaan wat hulle vir my gevra het nie, baie aksent, so ek vra nou tog in Engels (ekskuus tog vir my huidskleur en lengte en vorm van gesig, maar vir so ’n serieuse vra moet ek seker wees). Die blanke vrou agter die geld en die swartes met die plastic sakkies in haar hand agter haar het my snaaks aangekyk. Met baie onplesier en slegte blik het mens vir my in Engels vertel hul spreek oor ’n plastic bag. Ek het destyds ook ’n geel T-shirt gedra met ’n klein vlag van Brittanje – ek het toe nie geweet nie dit word nie baie geakspepteer nie deur die lank-geleë oorlog van die Boere teën die fokking kaki’s, maar ek glo regtig dit sal toe baie verskil gemaak het in die opstelling van dié cashdesk-meisjies. Die geskiedenis bly leef in hierdie land.

Winnaar “Write Now” regio West-Brabant

In het kader van de schrijfwedstrijd van Write Now had ik een stuk over de Zuid-Afrikaanse stad Potchefstroom geschreven en ingezonden. Gisteravond was de regionale prijsuitreiking (West-Brabant) en daar bleek dat mijn stuk goed genoeg bleek voor de eerste prijs! Na mijn prijzen overhandigd te hebben gekregen las ik het stuk met trillende stem voor, staande op een podium, gemarkeerd door een felverlichte spot.

Kijk voor meer informatie op de website van Write Now en de regionale krant BN/DeStem, sectie Roosendaal. Ook is in sectie Breda – katern Zundert een ander artikel gepubliceerd. Lees ook het juryrapport van Write Now!

Nu wil ik mijn verhaal graag digitaal publiceren. Op de pagina ‘Write Now’ is de volledige tekst weergegeven.