Body and the rest in Budapest

Kwam aan in het donker, en zoals vaker bij nachtelijke aankomsten in onbekende steden wist ik niet direct waar naartoe. Het was een beknellende atmosfeer van een stad die niet afkoelt, het was een verlaten busstation met twee taxi’s en evenveel zweterige taxichauffeurs onder een lantaarnpaal, het waren grote vraagtekens in een taal die ik niet verstond.
Het beleid van de buschauffeur die ons in acht uur van Praag naar Boedapest had vervoerd was zoiets als “dit is het, eindstation, zoek het maar uit, flikker op”. De getrainde reizigers verspreidden zich dan ook als olie, maar ik stond met mijn tas tot de bus vertrok en alles als een vacuüm was. Wilde de andere mensen volgen, maar men was te snel en het was te verspreid.

(bus van praag naar boedapest;
via brno en bratislava (die met haar plattenbau)
via tsjechië, slowakijke en hongarije
deels via keizerlijke route tussen wenen en
de bubbelhoofdstad)

Heuvelkerk en eromheen

Met het wakker worden merkte ik dat ik nog een schoen aanhad. Mijn voet knelde claustrofobisch in het schoeisel. Met alle krachten die ik kon oproepen spande ik me in om de schoen uit te krijgen. In klam zweet en met een bonkende kop kreeg ik de veter niet los. Dacht dat dat misschien ook de reden was dat ik de schoen had aangelaten. In een reeds verloren strijd tegen hogere machten snukte ik nog een paar keer moedeloos aan het opgeknoopte zootje.
Ik liep scheef de woonkamer in, het schrijvershol. Asbakken, vellen papier met dichtregels en korte verhalen beschreven, gedoofde maar nasmeulende kaarsen, opengeslagen boeken, alles zoals ik het de avond tevoren had achtergelaten. Er hing een niet te onderscheiden geur van oude rook en oud zweet. De bak shoarma op tafel meurde ook nog door.
Weer een verloren avond, want toen ik las wat ik had geschreven bleek het wederom vruchteloos.

Het was een zaterdagochtend. Ik zette een bak koffie en keek uit over het plein. De bomen stonden er nog, kraaien in de toppen, en de straat eromheen was onveranderd van baksteen. Maar het plein stond vol met auto’s. Het plein stond vol met auto’s. Vol met auto’s. Auto’s, plein. In de bijna twee jaar dat ik op deze plek woon had ik nog nooit zoveel auto’s op het plein gezien! En mensen in en uit de kerk, de kerk die al een end dicht is. Wat de fok?

Spookdorp Doel

vanuit de bietenpolder via de engelsesteenweg naar het uiteindelijke doel
langs huizen dichtgetimmerd, tuinen verwaarloosd, de weg breed en leeg als
vanuit een gat in de gevel een man naar buiten slentert en in
zijn hof gaat zitten roken,

het polderdorp deels gesloopt in kale vlakten en weer begroeid in onkruid
met geen of houten ramen en met een fles mayo op een tafel
achtergelaten als de rottende winkel als in haast vertrokken en
overgebleven katten die het binnenste uit vuilnisbakken kraaien

Spoorbrug in Havenstad

door de haven van hamburg langs gesloten douanekantoren en
rottende borden die naar verlaten emplacementen leiden
want toen ik aankwam waren de sloten om de hekken vastgeroest
en
de stille vlakte van een rangeerterrein waar treinen stervende
artefacten lijken maar nog in vol gebruik zijn en
terwijl ik langzaam rijd, bol ik hem in zijn vijf
en zie ik op die vlakte een man in blauw overall met een hamer
om alles rollende te houden, want hij is zich nog ergens van bewust
in tegenstelling tot iemand die niet meer weet welk doel hij dient

write now roosendaal

vanaand is ek aangedui as die winnaar
van die skryfkompetisie Write Now!
van die voorronde in my eie kontrei
dit heet roosendaal in nederland
môre gaan ek hierdie stelling bysit
met dokumente, kiekjies,
cuttings uit die koerant etsetera,
maar nou geniet ek net.
ek’s ho in die lug en niemand vat my.

De stedebouw en de vrouw

Architectuur gaat over de vormgeving van gebouwen, objecten, plukjes in een landschap, het is concreet. Het neigt naar bouwkunde en centraal staat individuele schoonheid. Stedebouw daarentegen gaat over de relatie tussen deze plukjes, het is de maïzena, bindende factor, het gaat om gebieden, het is globaal. Het neigt naar samenhang en centraal staat het totale.
Om die reden neig ik naar stedebouw en dit is dan ook mijn werkveld.

Ik neig ook naar mooie vrouwen. Zij zijn, in tegenstelling tot mijn werkveld, als architectuur. Het zijn namelijk concrete objecten in een verder onbestemde ruimte, het zijn esthetische plukjes in een roerloos landschap van anonieme gezichten. Zij bezitten een bepaalde individuele stijl, uiteenlopend van natuurlijke Jugenstil-vormen tot blijvend classistisch erfgoed. Voorgevels, kopse kanten, voegwerk, geleefdheid en afwerking zijn daarbij in mijn ogen belangrijke begrippen.

Praag: klassieke schoonheid

Het is een regenachtige vrijdagmiddag, ergens eind juli. De kennismaking met Praag is een propvolle en zichzelf in de stad oplossende snelweg vanuit het noorden, vergeten panden aan de randen. Terwijl Sumi en ik uitstappen ter hoogte van Centraal Station (Hlavní Nádraží)‎ en we de diepte van het openbaar vervoer opzoeken kijkt een rokende bouwvakker ons na vanuit zijn oude truck. Wij sjouwen de tassen door een volle hal, een stuk onbestemde ruimte van een ondergronds station. Na het wisselen van geld en het kopen van kaartjes duiken we verder in een onbevatbare diepte, op zoek naar de rode metrolijn. Op naar station Národni, op naar een hostel.

Chemnitz, het kneusje

Steden kunnen sterk ogen, strak in beton op hun grondvesten, onverwoestbaar. Verschillende wijken houden generaties lang hun bepaalde karakter en daardoor lijkt het alsof de stad duurzaam is of ‘built to resist’, gebouwd om te weerstaan. Dat dezelfde ruimte echter vanuit een bepaalde ideologie als zachte klei kneedbaar is, binnen een paar jaar totaal geherstructureerd kan worden en er daarmee totaal andere individuele levens vormgegeven kunnen worden is voor mij gebleken toen ik afgelopen zomer de Oost-Duitse stad Chemnitz bezocht.

Willy van het minigolfpark

Het minigolfterreintje ligt als een eiland in Hamburg, een stuk stilte dobberend in stress. In dit bolwerk – vrijgevochten van het razende ommeland met haar auto, metro en libido – leeft Willy zijn dagen met toewijding. Doorgaans zit Willy in zijn getimmerde huisje bij de poort. Hij overziet het domein, groet voorbijgangers en verkoopt ijsco’s voor een paar centen. Hij verstrekt de scorekaartjes plechtig aan de moeders en hij geeft de stokken en ballen aan de kinderen. Als hij een groepje bij baan 18 ziet, is Willy benieuwd naar de uitslag en wacht in enthousiasme af. Opgetogen of verdrietige gezichten kijken hem aan bij het inleveren van de spullen. Onder de toonbank heeft Willy een blik met kleine prijsjes, waarmee hij iedereen weer kan laten stralen. Bij Willy is iedereen winnaar.

Elbe leidt ons naar vragen

Het grauwe water van de Elbe klotst tegen de kaai van de Fischmarkt. Ik laat mijn benen bungelen en m’n schoenen nat worden, tuur over het water naar de verte en zoek de wang van Sumi. Ze glimlacht en biedt me wijn aan. Terwijl achter ons voetgangers en boven ons meeuwen passeren kijken we dromend naar de stille, verdwijnende rookpluimen van de industrie in het zuiden, even weg van de altijd bezige stad in onze rug. Sumi vraagt zacht, in het Duits, waar we later zullen zijn. Ik omhels haar en weet het antwoord niet. Ik hoef het ook niet te weten. Elke plaats is goed, zeg ik schor. Ze stemt in met het antwoord en we zijn gelukkig.