at 10.30 a.m. the klein-zundert
church empties and away drive
self-contented shaved faces
in washed cars and sunday clothes.
as I walk to zundert, the old road town
with the snackbar already open
the bank closed and my mind
in between
open and closed
food and money.
Lees de rest van dit onderwerp »
vanuit de bietenpolder via de engelsesteenweg naar het uiteindelijke doel
langs huizen dichtgetimmerd, tuinen verwaarloosd, de weg breed en leeg als
vanuit een gat in de gevel een man naar buiten slentert en in
zijn hof gaat zitten roken,
het polderdorp deels gesloopt in kale vlakten en weer begroeid in onkruid
met geen of houten ramen en met een fles mayo op een tafel
achtergelaten als de rottende winkel als in haast vertrokken en
overgebleven katten die het binnenste uit vuilnisbakken kraaien
opa en oma woonden naast ons, of wij eigenlijk naast hun
en er liep een smal paadje van groffe bolle stenen
onder hun grote blauwe boom en daaromheen
onze groene en hun zwarte schuur en zijn akker
waar opa groenten kweekte en schoffelde en bezig was
naar het huis waar oma altijd in de keuken stond
blij als we kwamen aanrennen, om ons kinderlijk gulle lach
en wij om een gulden of zoen of ijsje
gingen we via de stenen waarft met het regenputje in het midden
met de gierput links en de diepe waterput tegen het huis
op zon- of andere vrije dagen
het is vreemd hoe wereldvreemd ik me soms kan voelen
in een conventionele wereld als het ambtenarenkantoor
wat elke dag uit hetzelfde bestaat en niet verandert,
nogal slap zeg maar,
namelijk koffie drinken, printje halen en doortypen,
vergaderen, zitten, mailen, aan een vrouw denken en wachten
en me soms ergeren aan de vastgelopen mensen om me heen
misschien zoek ik de dynamiek in de gewone dingen
en voel ik me thuis in de döner hier tegenover
waar zes mannen van zes nationaliteiten zitten
terwijl zij en ik ook vastgelopen zijn
en naar de beperkte barvlakte onder ons kijken
niks eten maar wat goedkoop bier drinken
en triest voelen,
laat mij maar anoniem zijn en stilletjes denken
over het leven
wat dat ook mag zijn
maar ik weet het niet
want ben nooit overtuigd
wat het nou eigenlijk betekent
wat denk jij dan?
door de haven van hamburg langs gesloten douanekantoren en
rottende borden die naar verlaten emplacementen leiden
want toen ik aankwam waren de sloten om de hekken vastgeroest
en
de stille vlakte van een rangeerterrein waar treinen stervende
artefacten lijken maar nog in vol gebruik zijn en
terwijl ik langzaam rijd, bol ik hem in zijn vijf
en zie ik op die vlakte een man in blauw overall met een hamer
om alles rollende te houden, want hij is zich nog ergens van bewust
in tegenstelling tot iemand die niet meer weet welk doel hij dient
Lees de rest van dit onderwerp »
toen iets na de middernacht een fietser hier op straat onderuit ging
en het schamele aantal cafégangers dat buitenzat lachte,
stapte de jonge fietser van de bolle klinkers en ging terugzitten,
liet zijn rottweiler verder trekken, en hij ging verder in volle vaart
het plein over de hoek om
op naar zijn volgende blamage,
de held.
vanaand is ek aangedui as die winnaar
van die skryfkompetisie Write Now!
van die voorronde in my eie kontrei
dit heet roosendaal in nederland
môre gaan ek hierdie stelling bysit
met dokumente, kiekjies,
cuttings uit die koerant etsetera,
maar nou geniet ek net.
ek’s ho in die lug en niemand vat my.
in proletenpak loop ik van de heuvel
naar haagpoort, zijn gelijkgestemde broer
- tuinzigt is hun neefje
in elkaar gewrongen, ruimtelijk
en wat haar mensen betreft ook
hier in het ruige westen van breda pretentiestad,
ik blijf lopen en
betreed de haagpoort
naam uit de tijd dat de stad hier eindigde
en het land begon
daarna eerste uitbreiding
plek voor arbeider
buiten de bolle stad,
maar nu
kan ik zomaar doorlopen
het is open, geen pascontrole
en ook geen no-go meer
de entree oosterstraat is een vlakte
gesloopt en braakliggend en achtergelaten
zoals in berlijn in het verlengde van
unter den linden, waar ooit de muur liep.
Lees de rest van dit onderwerp »
zij moet het weer speciaal maken
om te koken en te drinken
om te dromen en te slapen
nu is alles oppervlakkig en gaat vanzelf
smelt samen in een brok
dat ik in de rivier gooi
en vergeet
maar zij moet verandering brengen
me terugbrengen tot hoe het eerst was
zij is nu geland in düsseldorf
een akelig vliegveld bij vertrek
kil en hard en grijze tranen
zoals alle velden zijn
ik ga haar morgen halen
daarna is ze weer hier, in het kasteel
mijn woning, mijn wereld
dan weer de onze
en kan ze me gelukkig maken
zoals ik met haar was
en ik haar.
zij moet het weer speciaal maken
om alles
want ik heb haar gemist.
bij mijn brede sollicitatie bleek
dat mijn opleiding vrij breed was
en bij mijn eerste baan kreeg ik
daarom brede werkzaamheden
op een joviale of brede manier
naar me toegeschoven,
de eerste was
een bouwplan voor brede huizen
rond een brede beek
daarna volgde wat anders
natuurlijk iets anders
want ik was breed opgeleid
had brede werkzaamheden.
