Spoorbrug in Havenstad

door de haven van hamburg langs gesloten douanekantoren en
rottende borden die naar verlaten emplacementen leiden
want toen ik aankwam waren de sloten om de hekken vastgeroest
en
de stille vlakte van een rangeerterrein waar treinen stervende
artefacten lijken maar nog in vol gebruik zijn en
terwijl ik langzaam rijd, bol ik hem in zijn vijf
en zie ik op die vlakte een man in blauw overall met een hamer
om alles rollende te houden, want hij is zich nog ergens van bewust
in tegenstelling tot iemand die niet meer weet welk doel hij dient

Chemnitz, het kneusje

Steden kunnen sterk ogen, strak in beton op hun grondvesten, onverwoestbaar. Verschillende wijken houden generaties lang hun bepaalde karakter en daardoor lijkt het alsof de stad duurzaam is of ‘built to resist’, gebouwd om te weerstaan. Dat dezelfde ruimte echter vanuit een bepaalde ideologie als zachte klei kneedbaar is, binnen een paar jaar totaal geherstructureerd kan worden en er daarmee totaal andere individuele levens vormgegeven kunnen worden is voor mij gebleken toen ik afgelopen zomer de Oost-Duitse stad Chemnitz bezocht.

Willy van het minigolfpark

Het minigolfterreintje ligt als een eiland in Hamburg, een stuk stilte dobberend in stress. In dit bolwerk – vrijgevochten van het razende ommeland met haar auto, metro en libido – leeft Willy zijn dagen met toewijding. Doorgaans zit Willy in zijn getimmerde huisje bij de poort. Hij overziet het domein, groet voorbijgangers en verkoopt ijsco’s voor een paar centen. Hij verstrekt de scorekaartjes plechtig aan de moeders en hij geeft de stokken en ballen aan de kinderen. Als hij een groepje bij baan 18 ziet, is Willy benieuwd naar de uitslag en wacht in enthousiasme af. Opgetogen of verdrietige gezichten kijken hem aan bij het inleveren van de spullen. Onder de toonbank heeft Willy een blik met kleine prijsjes, waarmee hij iedereen weer kan laten stralen. Bij Willy is iedereen winnaar.

Elbe leidt ons naar vragen

Het grauwe water van de Elbe klotst tegen de kaai van de Fischmarkt. Ik laat mijn benen bungelen en m’n schoenen nat worden, tuur over het water naar de verte en zoek de wang van Sumi. Ze glimlacht en biedt me wijn aan. Terwijl achter ons voetgangers en boven ons meeuwen passeren kijken we dromend naar de stille, verdwijnende rookpluimen van de industrie in het zuiden, even weg van de altijd bezige stad in onze rug. Sumi vraagt zacht, in het Duits, waar we later zullen zijn. Ik omhels haar en weet het antwoord niet. Ik hoef het ook niet te weten. Elke plaats is goed, zeg ik schor. Ze stemt in met het antwoord en we zijn gelukkig.

Hamburg

Ik was mijn pen kwijt. Tijdens de vakantie had ik een totaal gebrek aan ambitie en inspiratie zodat ik praktisch alle tijd had voor dingen die ik anders nooit doe. Ik heb dan ook niet veel gedaan.

Mijn vakantie was enerzijds ontspanning en anderzijds werk en voornamelijk studie. Afgelopen dinsdag heb ik mijn vernieuwde stagerapport ingeleverd, waarna ik dit volgende week moet zien te verdedigen tegenover een commissie. Ik heb ook wat gewerkt om later mijn ontspanning te kunnen bekostigen.