Waar was jij toen het gebeurde?

Cluster schrijft door aan zijn Odyssee

Bij grote gebeurtenissen rijst snel de vraag waar jij was toen het gebeurde. Toen Bergkamp de 2-1 tegen Argentinië maakte, zat ik met vriendjes bij Maarten van Ginneken thuis en gingen we daarna losgeslagen de straten van Klein-Zundert op. En toen twee losgeslagen vliegtuigen in het wereldhandelscentrum in Nieuw York beukten, bracht ik folders rond. Ik was vijftien en fietste over de lange Stuivezandseweg en beukte tegen de wind. En toen de Suzuki Swift via een lange weg een vruchteloze aanslag op het koningshuis pleegde, zat ik hier te schrijven en zou ik het nieuws pas twee dagen later vernemen. En toen ik het nieuws vernam dat de Moer via nacompetitie naar de tweede klasse promoveerde, stond ik op Pinkpop te luisteren naar een vrouw waarop ik verliefd was. Of het Anouk of Amy was weet ik niet meer, maar dat doet er verder ook niet toe. Ik ging uit mijn dak door het besluitende sms’je van de meest talentvolle schrijver van de Moer, die in Dongen stond te kijken. Hup Moer!

In de donkere krochten van het schrijverschap

Alhoewel er over het algemeen een prettige sfeer heerst, de stad opgetogen en relaxed is en er mensen langs de klutsjes stedelingen en provincialen op het terras flaneren walg ik van een verliefd, zoekend, blij stel dat passeert. Ik drink ’t laatste beetje en denk aan wat Zolav zei over zijn volgende liefdescolumn. ‘k Gooi mijn zwarte mantel om en stap op.

Criminele gedachten zwermen door mijn hoofd, variërend van iemand een rotschop geven tot het neermaaien van een paar dozijn mensen en dieren met een driveby-shooting. Ik vraag me af in hoeverre die wens is terug te voeren op hetgeen ik eerder in mijn leven gedaan of juist gelaten heb, maar ik kom niet tot een antwoord. Is het machtsgevoel, pure dominantie, stukje testosteron, of is het wat dieper te trekken? Kan het ook met schrijven te maken hebben? Of, zit er een filosofie achter crimineel gedrag?

Ivo Daamen, verlies onderweg

Op een station vloekt een zwerver door de stille stationshal. Hij maakt het beperkte publiek duidelijk dat hij vijf euro is kwijtgeraakt. Verontwaardigd en zwaar in de put noemt hij andermaal het verloren briefje van vijf die hij een halfuurtje geleden van een Surinaamse jongen had gekregen na een dag bedelen en bietsen. De vrouw naast hem staat op en zoekt een ander bankje. Ik luister naar zijn gejammer, voel me bedroefd, koop mijn enkelkaartje en loop naar mijn trein. Afgezien van de vrouw en mij lopen alle andere mensen negerend voorbij hem.