Heuvelkerk en eromheen

Met het wakker worden merkte ik dat ik nog een schoen aanhad. Mijn voet knelde claustrofobisch in het schoeisel. Met alle krachten die ik kon oproepen spande ik me in om de schoen uit te krijgen. In klam zweet en met een bonkende kop kreeg ik de veter niet los. Dacht dat dat misschien ook de reden was dat ik de schoen had aangelaten. In een reeds verloren strijd tegen hogere machten snukte ik nog een paar keer moedeloos aan het opgeknoopte zootje.
Ik liep scheef de woonkamer in, het schrijvershol. Asbakken, vellen papier met dichtregels en korte verhalen beschreven, gedoofde maar nasmeulende kaarsen, opengeslagen boeken, alles zoals ik het de avond tevoren had achtergelaten. Er hing een niet te onderscheiden geur van oude rook en oud zweet. De bak shoarma op tafel meurde ook nog door.
Weer een verloren avond, want toen ik las wat ik had geschreven bleek het wederom vruchteloos.

Het was een zaterdagochtend. Ik zette een bak koffie en keek uit over het plein. De bomen stonden er nog, kraaien in de toppen, en de straat eromheen was onveranderd van baksteen. Maar het plein stond vol met auto’s. Het plein stond vol met auto’s. Vol met auto’s. Auto’s, plein. In de bijna twee jaar dat ik op deze plek woon had ik nog nooit zoveel auto’s op het plein gezien! En mensen in en uit de kerk, de kerk die al een end dicht is. Wat de fok?

Vertrek

Ik lig op bed en kijk naar Sumi terwijl zij haar spullen weer inpakt. Haar donkere haren zijn wild en ze staat bijna naakt. Ze is geconcentreerd en geeft af en toe een vaag glimlachje. Ze doet de zware boeken onderin de tas, de berg kleding erbovenop, schuift er nog wat papieren tussen, verontschuldigt zich dat het allemaal zo lang duurt.
Op de achtergrond klinkt klassieke muziek, en ik denk dat dit het tafereel nog tragischer maakt. De zes Moravische liederen van Dvorak. Heb geen benul wat dit inhoudt maar het zal wel iets betekenen, zoals alles eigenlijk, want alles wat de mens produceert heeft wel een betekenis, want waarom zou men het anders produceren?
Terwijl Dvorak naar mijn inschatting nog met de eerste van zijn zes liederen bezig is, vraagt Sumi wat ik aan het schrijven ben. “A story, about you, packing and leaving”, antwoord ik kort. “Oh noo”, klinkt haar lieve hoge stem.

Sumi vertrekt vanavond weer naar haar heimat Hamburg. Ze heeft een mitfahrgelegenheit gevonden vanaf Utrecht en ik zal haar tot daar brengen. Dan stap ik weer terug op de Interliner naar Breda en is het weer een zoveelste tussenpauze waarin ik op mezelf ben aangewezen.

Buiten is het broeierig warm en binnen ook. Het Heuvelkasteel is muf en het stinkt en alles plakt en het is smerig.

Haar tas is inmiddels vol,

hallo ik…

Voetgangervoorrang?

“Heu, ge mag daar nie zwemmen hoor”, zei een dikke man me toen ik over het water van de Nieuwe Haven gebogen stond om het water beter te zien bewegen. Ik keek op en staarde hem doods aan, waarop hij zich lachend verontschuldigde: “oh ja ge moet het zelf weten hoor!”.
Het was zo’n, je weet wel, zo’n dikke nek op een kalend hoofd met een zweterig baardje en een ronde buik boven zijn sjieke kleding uit het zogenoemd bourgondische zuiden die liep te flaneren met een paar van zijn meehinnekende collega’s.
Opbokken, grapjas.

Wij hebben hier in Nederland geen extreem politiek klimaat, hebben geen Stasi, CIA of KGB, en daarmee lijken we gelukkig te zijn. Maar in Breda hebben we wel de beklemmende katholieke sociale controle die niet alleen in de gemiddelde Bredanaar zit gebakken, maar ook tot uiting komt in regels en de plaatselijke verordeningen, waardoor we ondanks het gebrek aan Stasi of CIA toch in een totaalstaat leven waar de Big Brother ons watcht. Dat ‘Big Brother Ruudjuh, effuh lekkuhr knuffeluh’ uit deze stad komt is geen toeval.

write now roosendaal

vanaand is ek aangedui as die winnaar
van die skryfkompetisie Write Now!
van die voorronde in my eie kontrei
dit heet roosendaal in nederland
môre gaan ek hierdie stelling bysit
met dokumente, kiekjies,
cuttings uit die koerant etsetera,
maar nou geniet ek net.
ek’s ho in die lug en niemand vat my.

Haagpoort

in proletenpak loop ik van de heuvel
naar haagpoort, zijn gelijkgestemde broer
- tuinzigt is hun neefje
in elkaar gewrongen, ruimtelijk
en wat haar mensen betreft ook
hier in het ruige westen van breda pretentiestad,

ik blijf lopen en

betreed de haagpoort
naam uit de tijd dat de stad hier eindigde
en het land begon
daarna eerste uitbreiding
plek voor arbeider
buiten de bolle stad,
maar nu
kan ik zomaar doorlopen
het is open, geen pascontrole
en ook geen no-go meer
de entree oosterstraat is een vlakte
gesloopt en braakliggend en achtergelaten
zoals in berlijn in het verlengde van
unter den linden, waar ooit de muur liep.

Sumi komt terug

zij moet het weer speciaal maken
om te koken en te drinken
om te dromen en te slapen
nu is alles oppervlakkig en gaat vanzelf
smelt samen in een brok
dat ik in de rivier gooi
en vergeet
maar zij moet verandering brengen
me terugbrengen tot hoe het eerst was

zij is nu geland in düsseldorf
een akelig vliegveld bij vertrek
kil en hard en grijze tranen
zoals alle velden zijn
ik ga haar morgen halen
daarna is ze weer hier, in het kasteel
mijn woning, mijn wereld
dan weer de onze
en kan ze me gelukkig maken
zoals ik met haar was
en ik haar.

zij moet het weer speciaal maken
om alles
want ik heb haar gemist.

We pakken het breed aan! Da’s hip!

bij mijn brede sollicitatie bleek
dat mijn opleiding vrij breed was
en bij mijn eerste baan kreeg ik
daarom brede werkzaamheden
op een joviale of brede manier
naar me toegeschoven,
de eerste was
een bouwplan voor brede huizen
rond een brede beek
daarna volgde wat anders
natuurlijk iets anders
want ik was breed opgeleid
had brede werkzaamheden.

Zomerochtend

De stad ontwaakt ten koste van een sluierrijke en vergetelijke nacht. Zonlicht schijnt door het kamerraam over de matte Baksteenbuurt en het bewegende lommer boven het plein is als een vrouwelijke haardos die golft bij elke stap op oneffen straatstenen. Het eerste bestelwagentje rijdt voorbij, waarschijnlijk richting truck. ‘t Is vier uur en jij hebt het gevoel dat Baksteenbuurt met haar fabrieksarbeiders de eerste ontwakende stedeling is. Je pakt je fiets en een aantekenblok en sluit jezelf aan bij het weinige verkeer. Vrij van kindgespuis.

Geluk en zo

Veegde het geil op haar linkerbil. Met haar hoofd in het kussen spinde zij nog wat na. Rolde van haar af en viel in slaap. Werd wakker en ‘t bed was leeg, kleedde me aan. Zij zat in de woonkamer, een goed boek in haar handen, een borrel op het kleine tafeltje. Glimlach. Zoende haar zachtjes, het prikkelde mijn droge lippen. Rolde een sigaret en dacht dat ik nooit zo gelukkig was geweest. Waarom ook schrijven?

Vanmiddag zag ik een jongetje aan het water. Zijn fiets stond op het hoge fietspad, hijzelf stond lager in het gemaaide gras wat te prutsen met zijn hengel. Hij was totaal geconcentreerd op zijn visgerei. Dat wat in zijn handen lag was zijn hele wereld. Hij merkte het voorbijrazende verkeer niet op, keek niet naar de stoffige bouwputten iets verderop. Al wat hij wilde was zijn hengel fiksen om uiteindelijk vis te vangen. Later thuis bij het eten zou zijn moeder vragen hoeveel hij gevangen had, en hij zou het vertellen en de moeder zou hem een aai over zijn bol geven. De volgende dag zou hij na schooltijd weer gaan, op dezelfde plek of iets stroomafwaarts, om meer te vangen.

Ambteschrijver

‘Miller, Handke, Lawrence, Bukowski, Kosinski, Thomas, London, Celine, Beckett’, leest de boekenverkoper van de ruggen van zijn boeken in zijn hand, ‘allemaal klassiekers’. Hij fronst zijn ogen boven zijn leesbril en kijkt me met glimmende ogen aan. Ik glimlach flauwtjes en zeg (te bescheiden) dat ik de schrijvers nog niet ken maar dat ik heb gehoord dat zij goed spul hebben geschreven. De verkoper vouwt zwijgend een plastic tas om de boeken en tikt de gepotlode bedragen in zijn kassa. We geven elkaar een laatste blik van verstandhouding en de man wenst me een goede middag.