Nederlandje is de radialen met episch centrum:
bestuur veilig afgegleden in het
binnenland, opgedikt, -klopt,
-knoopt, verstrengeld in de eigen cocon met
van daaruit lange zijden lijnen die het (spinne)wiel met
het buitenland, de afnemer, verbinden.
aan die waardevolle lijn tussen die zakenpartners klonten
nietsbetekenende en lelijkbenaamde, soms uit de kluiten
gewassen grensdorpen of kleine
steden met zware dialecten en slechte
imago’s als kindjedood en
het is er nu eenmaal.
als de vrachtwagen door het dorp dendert
dwaal en dicht ik, episch op mijn manier,
over een genegeerd stoplicht en laat me
de tongvaldichter, dat grensgeval van dat uitgerekte
klontje aan die oude vergeten lijn,
amsterdam
parijs en
vieze verza-
meling chauffeurscafés van
ooit opgestopte aders door Spaans bloed en
vermorzelde gezichten door Franse wijsneuzen
de oude schede opnieuw verkracht
maar nu
de oude douane is verlaten
(kantoren afgebroken, slagbomen en bus-
lijnen opgeheven, steenvlakte beplant)
want de gesponnen lijn was te dun, te langzaam
en is vervangen door een dikkere, taaiere: de E19
zonder klonten of
oponthoud in een nietszeggend dorp,
ondertussen draait het spinnewiel
door en
beweegt het oude lichaam stuiptrekkend, ligt
vaak stil en slikt nog steeds
het meeste door.
Clenn,
ik heb je mailtje wel gelezen, maar geen tijd gehad om terug te sturen ivm vakantie. Aangezien je in de ongewenste post zat, ben ik je e-mailadres ook nog eens kwijt en kon ik nergens anders contactgegevens vinden dan hier:p
Kun je me nog een keer dat mailtje sturen?
Groet Lènart-jan