Spookdorp Doel

vanuit de bietenpolder via de engelsesteenweg naar het uiteindelijke doel
langs huizen dichtgetimmerd, tuinen verwaarloosd, de weg breed en leeg als
vanuit een gat in de gevel een man naar buiten slentert en in
zijn hof gaat zitten roken,

het polderdorp deels gesloopt in kale vlakten en weer begroeid in onkruid
met geen of houten ramen en met een fles mayo op een tafel
achtergelaten als de rottende winkel als in haast vertrokken en
overgebleven katten die het binnenste uit vuilnisbakken kraaien

terwijl de kerk opgekuist wordt zijn de school, bieb en winkels gesloten
terwijl het laatste café een in oranje overall gestoken havenarbeider bier geeft
ligt het haventje stil zonder water en het kerkhof vol voorbije generaties
vertegenwoordigd door zuilen als een laatste zucht naar adem

maar het doel moet wijken voor de woekerende lucht
van de haven van antwerpen, de etterende bult dokken, wegen,
petrochemie en containers en oekraïense vrachtwagens
voor de slokkende schepen die door afstand geen details zien
want het doel ligt tussen twee spervuren: haven en kerncentrale,
bollende stad en harde grens, tussen historie en zogenoemde toekomst
als een eiland wonen nu schilders en schrijvers in de krotten
maar zonder doel is er geen bestaan

door de eindeloos besluiteloze besluitvorming is doel dood en
heeft het apparaat de hoop gesmoord, zoals zij wensten
en leeft er een handjevol diehards aan de zelfkant
van een verlaten bushok en een afgebroken straat

de gemeente sloopte de hoop en een aannemer uit het burige kieldrecht
sloopte de huizen als papier, opgevouwen en in de wind gegooid, zo makkelijk
maar wie transporteert het kerkhof, de dode maar rijke geschiedenis?
wie de bijgehouden tuin aan de hooghuisstraat?
wie leegt de laatste brievenbus zonder een kik te geven?
wie dempt het haventje zonder een traan te laten?
wie breekt de ziel van de garagist die tegen de ramen van zijn buren tikte
om te kijken of ze er nog waren of vertrokken of dood?
wie sluit het laatste café zonder druppel van emotie?
wie ploegt het voetbalveld om? wie gooit de kogel door de kerk?

want nu ben ik hier, in een verloren dorp dat met nukken afgebroken wordt
als de ziel is weggevloeid naar boven of terug in het land vóór polder
want dit land zal een nieuw verdronken land worden
teruggedrukt door het kapitalisme

in 68 wegbestemd, in 78 behouden,
in 88 niks nieuws, in 98 weer wegbestemd
en nu nog
het straatbeeld bezet door een paar artiesten met baarden en honden
en wat ramptoeristen met auto’s en camera’s
tikt de klok door, ten faveure van antwerpen

sta op de aarden dijk tussen het dorp en de schelde
en zie de oude energie van de molen en de nieuwe van de kerncentrale
in een lijn zoals dat met vervangers gaat
overkijk het dorp en zie weer de leegte en de lege huizen en het lege politiebureau
en het lege bedrijf van willy de nijs en het lege pompstation van maes
met leuzen:
doel blijft
doel moet blijven
stop de waanzin
mijn verdriet wat niemand ziet
stop de nutteloze verwoesting
les putains du capitalisme
wij gaan hier niet weg
over ons lijk
en zo.

doel is een nieuw atlantis
het zal door het water en de haven worden bedekt
zodat misschien alleen een kerktoren ons zal herinneren aan het dorp
zoals in wilmarsdonk of bij delfzijl
zodat alleen een fortje of een haventje ons doen nadenken
zoals in lillo
of zoals alles in vergetelheid of mythe geraakt
zoals atlantis zelf

liep rond in rouwkleding van omawoensdag
op een gedichtenkerkhof
tussen ranke bordjes met tekst
als ik niet meer weet wat ik voel
en ook niet meer nadenk
en daarom niet meer schrijf.